Fluisterend Woud
Onder het bladerdak, waar licht en schaduw dansen,
waar bomen hun armen uitstrekken, een eeuwig omarmen.
Hier, in de stilte van de wildernis, vindt de eenzaamheid haar thuis,
en toch, in deze verlatenheid, voel ik een diepe verbondenheid.
De wind fluistert geheimen door de takken,
terwijl de aarde ademt onder mijn voeten.
In dit bos, waar tijd zijn betekenis verliest,
word ik één met de natuur, mijn ziel vindt rust.
Hier, waar de wildernis spreekt zonder woorden,
leer ik luisteren naar de stilte, naar de stemmen die nooit verstommen.
In de schaduw van de bomen, in de armen van het woud,
vind ik een thuis, een plek waar ik altijd terug wil keren.